„Wybór rodzaju perymetrii w chorobach neurologicznych”

 

Ubytki w polu widzenia pojawiają się często z przyczyn neurologicznych. Perymetria jest podstawowym badaniem zlecanym przy podejrzeniu określonych zmian w układzie nerwowym. W neurookulistyce służy do diagnostyki, monitorowania oraz oceny funkcjonalnej. W aparatach do perymetrii istnieje wiele różnych programów pozwalających wykryć ubytki w polu widzenia. Zalecenia dotyczące stosowania programu 24-2 w jaskrze usprawniły praktykę kliniczną, pozwalając na jednakową ocenę zmian przez różnych klinicystów. Chcąc znaleźć taki złoty standard w innych chorobach autorzy tekstu przeprowadzili analizę istniejących baz danych na temat doboru protokołu w czterech powszechnie występujących jednostkach neurologicznych. Obecnie nie ma wytycznych dotyczących wyboru programu.

Kryteria włączenia do pracy badawczej obejmowały utratę pola widzenia w jednej lub więcej z poniższych jednostek chorobowych: idiopatyczne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, neuropatia nerwu wzrokowego, ucisk na skrzyżowaniu nerwów wzrokowych oraz udar.

W idiopatycznym nadciśnieniu wewnątrzczaszkowy utrata widzenia może ujawnić się w każdym momencie, dlatego konieczne jest monitorowanie pola widzenia. Neuropatie nerwu wzrokowego również wymagają wykonania pola widzenia celem postawienia właściwej diagnozy. Ubytki w polu widzenia są charakterystyczne także dla ucisku na skrzyżowaniu nerwów wzrokowych. Wychwycenie zmian obwodowych w odpowiednim momencie jest bardzo ważne dla prawidłowej diagnozy i wczesnej interwencji neurochirurgów. Częstość występowania ubytków w polu widzenia po udarze stwierdzono aż u ⅓ pacjentów, dlatego np. w Wielkie Brytanii zaleca się wykonanie pola widzenia każdemu pacjentowi.

W przeglądzie znalazło się 330 badań, w tym 51 dotyczących IIH, 144 związanych z neuropatią nerwu wzrokowego, 105 o ucisku na skrzyżowaniu nerwów wzrokowych,

21 przypadków udaru oraz 10 mieszanych rozpoznań neurookulistczynych.

Autorzy tekstu wyciągnęli następujące wnioski:

W wymienionych wyżej jednostkach chorobowych programy 30-2 i 24-2 (perymentr Humphrey) były najczęściej wybierane. Następna w kolejności była perymetria kinetyczna Goldmanna. Z przeprowadzonej analizy wynika, że zmiany w polu widzenia różnią się pomiędzy wybranymi chorobami neurologicznymi. Obecnie nie ma standaryzacji co do wyboru odpowiednich programów w konkretnych jednostkach neurologicznych.

Pomimo, że centralna perymetria jest szeroko stosowana, tak naprawdę niekoniecznie musi być złotym standardem w jednostkach neurologicznych. Autorzy tekstu zwracają uwagę na fakt, że centralne pole widzenia może być uszkodzone dopiero w późnym stadium chorobowym. W związku z tym potrzebne są dalsze badania celem stworzenia odpowiednich wytycznych stosowania perymetrii.

Na podstawie: Programme choice for perimetry in neurological conditions (PoPiN): a systematic review of perimetry options and patterns of visual field loss.” Lauren R. Hepworth and , Fiona J. RoweEmail author, BMC Ophthalmology201818:241 Published: 10 September 2018

Linki do materiałów: LINK