Centralna Surowicza Chorioretinopatia

„Zastosowanie Eplerenonu w centralnej surowiczej chorioretinopatii (CSCR).”

Centralna surowicza chorioretinopatia to choroba plamki, w której dochodzi do surowiczego odwarstwienia neurosensorycznej siatkówki. Jest czwartą co do częstości występowania makulopatią. Najczęściej występuje u młodych mężczyzn z osobowością typu A (osoby bardzo ambitne, żyjące w ciągłym stresie). Jak do tej pory nie udało się ustalić jaka jest przyczyna powyższej choroby, jednak uważa się że CSCR powstaje w związku ze wzmożoną przepuszczalnością naczyń naczyniówki oraz z dysfunkcją RPE. Pacjenci zgłaszają się zwykle do okulisty z powodu nagłego jednostronnego pogorszenia widzenia centralnego (szara plama przed okiem), metamorfopsji, mikropsji oraz zaburzenia widzenia barw. Ostra postać CSCR zwykle ustępuje samoistnie po kilku miesiącach, jednak u części osób rozwija się postać przewlekła. Długotrwałe gromadzenie się płynu wpływa na uszkodzenie fotoreceptorów, a to z kolei prowadzi do trwałego pogorszenia widzenia.

Naukowcy zauważyli, że CSCR jest jedyną retinopatią z gromadzeniem się płynu, w której zastosowanie kortykosteroidów nie wpływa korzystnie na przebieg choroby, a próby leczenia sterydami kończą się pogorszeniem stanu miejscowego. Badacze zwracają uwagę na fakt, że glikokortykosteroidy działają poprzez wiązanie zarówno z receptorem dla glikokortykoidu jak i mineralokortykosteroidu. Nadmierna aktywacja mineralokortykoidów powoduje poszerzenie naczyń naczyniówki, akumulację płynu podsiatkówkowego oraz sprzyja powstawaniu neowaskularyzacji siatkówki w warunkach niedotlenienia. Powyższe powiązania pomiędzy CSCR a kortykosteroidami skłoniły naukowców do badań nad zastosowaniem antagonisty mineralokortykosteroidów w leczeniu chorioretinopatii. Do grupy antagonistów aldosteronu stosowanych w lecznictwie należą: spironolakton oraz eplerenon, są to tzw. diuretyki oszczędzające potas. Do badań klinicznych wybrano eplerenon w związku z jego 1000 razy mniejszym powinowactwem do receptorów androgenowych i 100 razy mniejszym powinowactwem do receptorów progesteronowych w porównaniu ze spironolaktonem, dzięki czemu nie ma tak wielu działań niepożądanych. Głównym powikłaniem po stosowaniu eplerenonu jest hiperkaliemia, dlatego nie wolno go stosować u pacjentów z poziomem potasu powyżej 5 mEq/L.

Autorzy artykułu przedstawiają w tabeli wyniki badań nad zastosowaniem eplerenonu głównie w przewlekłej centralnej surowiczej chorioretinopatii. Na podstawie zebranych danych okazuje się, że doustny eplerenon w dawce 25-50 mg/dzień przynosi korzyści w leczeniu przewlekłej CSCR. Badacze zwracają jednak uwagę, że obserwacja po zastosowanej terapii była krótkotrwała oraz że badania kliniczne przeprowadzone były na małej liczbie osób.

Leczenie CSCR jest wyzwaniem dla współczesnej okulistyki. W oparciu o najnowsze doniesienia w literaturze eplerenon wydaje się być skutecznym lekiem w CSCR.

W związku z tym, że pacjenci, których dotyka choroba są w wieku produkcyjnym, a pogorszenie widzenia nierzadko utrudnia normalne funkcjonowanie niezbędne są dalsze badania nad nowoczesnymi terapiami.

Pełna treść artykułu LINK

Na podstawie: “Eplerenone in the treatment of central serous chorioretinopathy:
a review of the literature.“ Irini Chatziralli, Aikaterini Vlachodimitropoulou, Chrysoula Daoula, Christina Vrettou, Eleni Galani, George Theodossiadis and Panagiotis Theodossiadis